Περιγραφή Κάπου.. κάπως.. κάποτε.. κάποιος έδωσε την σημερινή αξία ολόκληρου του αμαξιού, μόνο και μόνο για να του βάλει ζαντολάστιχα και αν...
Περιγραφή
Κάπου.. κάπως.. κάποτε.. κάποιος έδωσε την σημερινή αξία ολόκληρου του αμαξιού, μόνο και μόνο για να του βάλει ζαντολάστιχα και αναρτήσεις. Και κάθομαι και αναρωτιέμαι... παραμιλώ... μονολογώ... και λέω: ρε που πάμε, που βαδίζουμε..ρε πως μας κατάντησαν έτσι τα λαμόγια; Και έχω και τον άλλον να με παίρνει τηλέφωνο και να μου λέει: ρε φίλε θα μου το αφήσεις 4000€ και μου αρχίζει μετά την κλάψα (κρίση, Μερκελ, ΔΝΤ).
Τι να του πω τώρα και εγώ; Ρε μεγάλε και εγώ εδώ μένω, στην Ελλάδα και εμένα με εχουν γ..... με τα μέτρα και τα χαράτσια, και εμένα δεν μου εχει μείνει φράγκο... άσε με στον πόνο μου. Ξέρεις τι σημαίνει κρίση; Θα σου πω εγώ τι σημαίνει... έχεις ακούσει αυτό που λένε "μεγάλα καράβια, μεγάλες φουρτούνες"; Ε δες το τώρα και σε ανάλυση: είχα την τέλεια ζωή, μεγαλομέτοχος σε πολυεθνική κολωσσό. Δεν ήξερα σε ποια τσέπη είχα περισσότερα λεφτά, από παντού έβγαζα πράσινα,κίτρινα και μωβ χαρτονομίσματα, κάτι καφέ και μπλε σπάνια τα έβλεπα, τα κέρματα δε, ήταν σκόρπια στα αμάξια μου μέσα, κάτω από πατάκια και καθάσματα. Σε κάθε στροφή που έπερνα, θαρρώ πως άκουγα εκατοντάδες μελωδίες από μεταλικούς ήχους να πηγαινοέρχονται πέρα δώθε από το ένα μου αυτι στο άλλο.
Πήρα τρια σπίτια, ένα καταμαραν, ένα jet ski, τρια αμάξια (κλασική ανωμαλία έλληνα. Μην έχει ο γείτονας καλύτερο και πιο ακριβό αμάξι από εμένα,δεν πάει.) Ένα για καθημερινές, ένα για ΣΚ και ενα για βουνό. Έκανα ζωάρα δεν λέω...με άλλη γυναίκα κοιμόμουνα, με άλλη ξύπναγα, χαμός, κόλαση... ώσπου λοιπόν ένα όμορφο πρωινό, βαράει κανόνι ο κολωσσός. Πως πέσανε η δίδυμοι πύργοι σε μια στιγμή;.... έτσι ακριβώς, σε μια στιγμή. Δεν ξέραμε σε ποιόν και πόσα χρωστάγαμε.
Πουλήσαμε σχεδόν τα πάντα για να ξεχρεώσουμε και να μην πάμε φυλακή, έμεινα με ένα σπίτι και δεν μπορώ ούτε την πισίνα να συντηρήσω πλέον, την έχω κλειστή και γεμίζω την μπανιέρα που και που για να παραμυθιάζομαι. Έχω διώξει τον κηπουρό και βλέπω τα δέντρα μου να μεγαλώνουν ανομοιόμορφα, έδιωξα και την οικιακή βοηθό και τιν έστειλα πίσω στις Φιλλιπίνες, στην οικογένειά της. Έκοψα τα πούρα και τώρα καπνίζω άφιλτρα τσιγάρα, έκοψα τα εστιατόρια και το χαβιαάρι και συμβιβάζομαι πλέον με πάστα ελιάς που του μοιάζει λίγο, έκοψα τις χειμερινές διακοπές στα σαλέ, τις καλοκαιρινές στα τροπικά νησιά και τώρα πάω μέχρι το λουτράκι το πολύ πολύ, έκοψα και τα μπουζούκια και ακούω τώρα τους καλλιτέχνες μόνο στα cd και αυτά αγορασμένα απο τους μαύρους, έκοψα και άλλα πολλά. Πούλησα πρόσφατα και την carrera γιατί έκαιγε βενζίνη ενώ ήταν και σταματημένη στο parking.
Θυμάμαι κάποτε φόραγα μεταξωτά βρακιά και τώρα βαμβακερά και για οικονομία στο μαλακτικό, πρώτα το φοράω από την μία και μετά από την άλλη μεριά, ανάποδα. Τι να πείς ρε φίλε μου...κατάντια! Το άλλο το έχεις ακούσει... "από τα σαλόνια στα αλώνια"; Έτσι ακριβώς. Πάντα θυμάμαι οτι περπέταγα με ψηλά το κεφάλι, καμαρωτός καμαρωτός, τώρα κοιτάω κάτω μπας και βρω κατά λάθος τίποτα λεφτά... δεν ντρέπομαι, θα πω και αυτό: ναι, υπήρξαν στιγμές πρόσφατα που έψαξα τα αμάξια, να βρω από εκείνα, που κοροϊδευα κάποτε και τα πέταγα από της τσέπες μου γιατί με βάρεναν τα ψιλά, τα κέρματα...ΖΩ ΕΝΑ ΔΡΑΜΑ.
Και έχω και την δικιά μου την Λάουρα να μου λέει ανάστατη: "θα μου δώσεις δυο κατοστάρικα για μανικιουρ, πεντικιουρ και κομμωτήριο;", που ζεις ακόμα μαρή Μαγδάλω ήθελα να' ξερα; (εδώ ο κόσμος καίγεται και το νινί χτενίζεται ). Πούλα τις γούνες και τα λούσα που σου είχα πάρει, γιατί σε λίγο βλέπω να μην έχουμε να φάμε και εμείς, και να πουλάμε και το τρίτο αμάξι.
Τι σας λέω και εσάς τώρα, φύγαμε τελείως από το θέμα. Αλλά βλέπεις.... δεν έχω ούτε λεφτά για ψυχανάλυση, κάπου έπρεπε να τα πω. (φουουουουου) μου έφυγε ένα βάρος, ξαλάφρωσα λίγο.
Εν πάση περιπτώσει... αυτό είναι το αμάξι, αυτός είμαι και εγώ.
Υ.Γ.: τιμή ανταλλαγής 6000€
(1).jpg)
